Dag 25 – Cache Creek -> Whistler

Zo, we gaan vandaag naar onze laatste camping toe. De rit duurde onverwacht lang en was erg bochtig. Het servies weigerde om in de kastjes te blijven zitten.

Onze laatste lange rit  deze vakantie. Volgens de routeplanner is de rit 235 km lang. We namen vanuit Cache Creek eerst de 99 richting het westen. Na ongeveer drie kwartier hebben we onze ontbijtpauze ingelast op de camping Marble Canyon. Marble Canyon is een provinciale camping waar je ook overdag kan doorbrengen. De “camping” ligt aan Crown Lake en heeft maar enkele nachtplaatsen beschikbaar. Voor overdag zijn er enkele picknicktafels beschikbaar aan het meer. Op de informatieborden is te zien dat er onderwater zich allerlei mooie kalksteenconstructies hebben gevormd. Deze constructies zijn de reden dat de meren in 2001 toegevoegd zijn aan de parken van British Columbia.

Bij het verlaten van de camping moesten over een beetje hobbelige asfaltweg. Volgens de GPS reden we wel 0,1 km/u, maar waarschijnlijk was het een combinatie van kuilen. Rechts reden we net een kuil uit, terwijl de linkerkant precies een kuil in reed. Het nettoresultaat was in ieder geval dat de camper zo hard naar links kantelde dat er wat schaaltjes de kast uit vlogen. Eentje heeft het helaas niet overleeft, dus die zetten we erbij op het lijstje van gesneuvelden.

Richting Whistler

De routebeschrijving vanuit Cache Creek richting Whistler is erg eenvoudig. Gewoon snelweg 99 volgen. Normaal gesproken kan je volgens mij goed doorrijden. Maar het fenomeen wegwerkzaamheden heeft in Canada zijn eigen dimensie. Doordat er weinig wegen zijn, valt er niet echt te werken met omleidingen. Dus als ze aan de weg werken, mag er afwisselend niemand door, de ene rijrichting en de andere rijrichting. Met een beetje ongeluk sta je dan dus gewoon bijna 45 minuten stil. Maar vooruit, we zijn toch op vakantie. Zodoende reden we om twee uur ’s middags toch de camping op.

Brandywine Falls

Omdat er genoeg tijd over was vandaag, zijn we nog een stukje gaan lopen vanaf de camping. Ongeveer een kilometer verder aan de snelweg dan de camping lag de Brandywine Waterval. We hebben er voor gekozen om ’s middags daar nog even heen te lopen. Daarvoor moesten we eerst twaalfhonderd meter een slinger-de-slang-weg vanaf de camping tot aan de snelweg lopen. Daarbij ondertussen lekker 240 meter afdalen. Toen een kilometertje over de snelweg lopen. Kijken ze in Canada gelukkig niet van op. Er lopen en fietsen regelmatig mensen op de snelweg. En tenslotte nog door het bos naar de waterval lopen. Dit was een wandeling door een interessant bos. Vooral doordat het bos is ontstaan op een voormalige vulkaan. De waterval was de hoogste die we tot nu toe hebben gezien. Hij was namelijk zeventig meter hoog. En doordat de grond is gevormd door een vulkaan, is deze relatief zacht. Dat bied de waterval dan ook de gelegenheid om een canyon uit te graven. Het uiteinde van de canyon lag ‘maar’ 180 meter verder. Vanaf het punt dat de canyon begint, heb je een mooi uitzicht over Cheakamus-vallei. Na het mooie uitzicht weer rustig richting de camper gelopen over de snelweg en natuurlijk weer de 240 meter klimmen.

Vooruitblik

Morgen wordt weer een interessante dag met onder andere de ziplines.

(Foto’s uploaden lukt hier nauwelijks, dus die volgen later)

Over Jeroen

Jeroen (1973) is IAM Beheerder bij een van de grootste werkgevers van Nederland, Hij vind het leuk om de reis naar Canada voor te bereiden en dat te delen met anderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *